(...)

Holün bal renkli halısının üzerinden hiç ses çıkarmadan ilerledik. Salona girip yere uzandık. O, kollarını açıp iki yana uzattı, dizlerini bükerek bacaklarını kaldırdı. Üzerine yattım. Başımı omzuna gömdüm. İsa'nın hala çarmıha çivilenmiş durumda yere uzatılışını düşündüm. Sonra bir elimle onun saçlarını kavrayarak içine girdim.

(...)

(...)    
    “Kapıyı kilitledim”, dedi Paul, Jeanne'in koskoca mavi gözlerine bakarak ona doğru ilerledi. Bu gözlerde, korkudan çok, tesim olmak isteği okunuyordu. “Yanlış bir şey mi yaptım yoksa?”
     Jeanne, soluk almaya çalışarak,”hayır, hayır. Gittiğinizi sanmıştım da...” Kelimeleri, açık bir davet gibi havada kaldı.