(...)

Holün bal renkli halısının üzerinden hiç ses çıkarmadan ilerledik. Salona girip yere uzandık. O, kollarını açıp iki yana uzattı, dizlerini bükerek bacaklarını kaldırdı. Üzerine yattım. Başımı omzuna gömdüm. İsa'nın hala çarmıha çivilenmiş durumda yere uzatılışını düşündüm. Sonra bir elimle onun saçlarını kavrayarak içine girdim.

(...) Konuşurken başını öne atışıyla, sevişirken olması gereken bir ifade beliriyor yüzünde. Gözlerinin kömür karası rengi menekşe rengi bir bulutun içinde eriyor.