(...)

(...)

Kaskımı giyiyorum, motosiklete biniyorum ve yola çıkıyorum. Samy'i tanırım: Fırsattan istifade edecek.

Yanılmamışım: Samy Laura'yı, Polonya'ya bir röportaja giden Marianne'in evine götürdü. Laura ağladı; hep bana telefon etmek istiyordu. Samy ona telefon etmemesini söyledi. Ihlamur hazırladı. Yere serilmiş yatağa uzandı. Samy omuzunu ve sırtını ovmaya başladı; Laura tişörtünü çıkardı, Samy'nin göğsü çıplaktı, yalnızca slibi vardı.

(...)

(...)

(...)

(...)

Yastığın başucunda küçük bir masa duruyordu, masanın üzerinde ise berberlerin üzerlerine peruka yerleştirdikleri çeşitten bir manken kafası. Sabina'nın perukalığında peruka değil bir melon şapka boy gösterdi daha çok. "Büyükbabamın şakasıydı", dedi gülümseyerek.

Tereza'nın yalnızca beyazperdede gördüğü çeşitten - siyah, sert, yuvarlak bir şapkaydı, Şarlo'nun giydiği çeşitten bir şapka. Sabina'nın gülümsemesine karşılık verdi, şapkayı kaldırdı eline aldı, bir süre inceledikten sonra: "Bununla fotoğrafını çekmemi ister misin?" dedi.

(...)

Holün bal renkli halısının üzerinden hiç ses çıkarmadan ilerledik. Salona girip yere uzandık. O, kollarını açıp iki yana uzattı, dizlerini bükerek bacaklarını kaldırdı. Üzerine yattım. Başımı omzuna gömdüm. İsa'nın hala çarmıha çivilenmiş durumda yere uzatılışını düşündüm. Sonra bir elimle onun saçlarını kavrayarak içine girdim.

(...)

(...)

Onunla başbaşa kaldığımızda, arzudan yanıp tutuşarak, hiç olmazsa gözlerime bir mutluluk bahşetmesi için yalvardım.
- Güzel bacağınızla kalçanızı ucundan görünce ruhumun nasıl bir zevkle dolduğunu sizden saklayamam. Ama meleğim, bu zevke ancak hırsızlık ederek sahip olmaktan utanıyorum.
- Belki de utanman yersiz.

Bu sefer sessizlik biraz daha uzun sürdü; fakat bu yarım yamalak zevk beni kahrediyordu.

- Neden şikayet ediyorsun, diyordu. Bak, kendimizi tuttukça aşkımız daha da ölümsüzleşiyor. On beş dakika önce seni seviyordum, şimdi ise çok daha fazla seviyorum. Arzularımı tümüyle tatmin etseydim seni daha az seviyor olacaktım.
- Yanılıyorsun sevgili dostum. Arzu etmek demek, acı çekmek demektir. Umudumuz arzularımızın gücünü azaltmasaydı bu arzular bizi öldürürdü. Cehennem acısı dedikleri şey, boşa çıkan , dindirilmemiş arzulardır inan bana.